نداشت . طمعهاى معاويه در خلافت بر كسى پوشيده نبود و ارتشى كه فراهم آورده و تدارك ديده بود تنها براى جنگ با هر آن كس كه عهده‌دار خلافت شود بود و اگر طلحة يا زبير نيز از نبرد بصره پيروز بيرون مىآمدند و يكى از ايشان ، عهده‌دار خلافت مىشد نيز همين برخوردى را كه با على ( ع ) داشت با وى مىكرد و نزد على ( ع ) مىآمد و او را براى برپا كردن فتنه ، تحريك مىكرد همچنانكه پدرش روزى كه مردم با ابو بكر بيعت كردند چنين كرد . او با دعوت به بازگرداندن موضوع خلافت به شوراى ميان مسلمانان آن هم پس از قصاص گرفتن از كشندگان عثمان ، مردم را گمراه مىكرد و بدون ترديد شورايى كه دعوت بدان مىكرد مهاجرين و انصار اهل حجاز و عراق در آن نقشى نداشتند زيرا همهء برنامه‌ها - به ادعاى او و بنا به آنچه از نامه‌هايش به امير المؤمنين بر مىآمد - زير سر آنها بود . در اين نامه‌ها آمده بود كه مردم تنها در پى جنگ با تو هستند مگر آنكه قاتلان عثمان را تسليمشان كنى و وقتى اين كار را كردى شورايى از مسلمانان تشكيل مىشود و هم اينك اهل حجاز بر مردم حاكم شده در حالى كه از اين پس اهل شام بايد بر مردم حكومت كنند . بنابراين اهل شام به تنهايى خليفه را انتخاب مىكنند زيرا به زعم معاوية بن - ابى سفيان ، آنها حكومت كنندگان بر مردم‌اند و بدون ترديد وقتى حق انتخاب با آنها باشد جز معاويه را بر نخواهند گزيد بويژه كه همهء كين‌توزان و طمع‌دارانى چون بنى امية ، در آن جمع‌اند و عمرو بن العاص نيز كه ولايت مصر را به وعده داده در صورت به قدرت - رسيدن به دلخواه در آن تصرف خواهد كرد گواينكه معاويه و عمرو بن العاص آنچنان كه از برخى گفتگوهاى آنان برمىآيد به يكديگر بدبين هستند و نسبت به هم كين مىورزند . در اين رابطه در « الآداب السلطانيه » ابن الطقطقى آمده است كه روزى معاويه به گروهى از همنشينانش گفت : شگفت‌ترين چيزها كدام است . هر يك از حضار نظر خويش را ابراز داشت ، عمرو بن العاص نيز حضور داشت و گفت : عجيبترين چيزها آن است كه باطل حق را مغلوب سازد و منظورش جريان درگيرى ميان على و معاويه بود ، معاويه قصد او را درك كرد و فهميد كه تنها او را منظور دارد لذا چنين پاسخش داد : شگفت‌انگيزترين چيزها آن است كه انسان چيزى را به كسى كه مستحقش نيست ندهد بويژه به كسى كه بيمى هم از او ندارد . عمرو بن العاص برخورد ديگرى نيز دارد كه نشان مىدهد معاويه را خوب